ข้อมูลภาพยนตร์:เรื่องเริ่มขึ้นในฉากที่เชลยศึกสองคนกำลังฝังศพเพื่อนเชลยรายหนึ่ง (เดาจากเหตุการณ์ในเรื่องว่าเป็นเดือนมกราคม 1943 หรือ พ.ศ.2486) เชลยหนึ่งในสองคนดังกล่าวนั้นเป็นนายทหารเรือผู้มีนามว่านาวาโท เชียร์ส (Navy Commander Shears) หลังจากฝังศพดังกล่าว เขาได้ติดสินบนนายทหารญี่ปุ่นให้นำเขากับเพื่อนไปพักใน "โรงพยาบาล" ของค่ายเชลยศึก (ซึ่งที่จริงเป็นแค่เรือนนอนของคนไข้ทำด้วยไม้) เมื่อทั้งสองไปถึงโรงพยาบาล เป็นเวลาเดียวกับที่เชลยศึกกลุ่มใหม่ซึ่งเป็นทหารอังกฤษโดยการนำของพันเอกนิโคลสัน (Colonel Nicholson) เดินทางมาถึง ผู้บัญชาการค่ายเชลยนามว่าผู้การไซโตะ (Colonel Saito) ได้ออกมากล่าวชี้แจงระเบียบของค่ายรวมถึงภารกิจที่เชลยศึกทุกคนทุกชั้นยศจะต้องเป็นแรงงานในการสร้างสะพานข้ามแม่น้ำแคว ซึ่งมีความสำคัญต่อทางรถไฟจากกรุงเทพฯ ไปยังกรุงร่างกุ้ง วันรุ่งขึ้น ความขัดแย้งระหว่างผู้การหัวหน้าค่ายกับผู้การหัวหน้าเชลยศึกเริ่มขึ้น เมื่อทางฝ่ายผู้การนิโคลสันปฏิเสธการที่ตนเองและนายทหารอังกฤษทุกคนจะต้องไปเป็นแรงงานในการสร้างสะพาน โดยอ้างถึงสนธิสัญญากรุงเจนีวา ผู้การไซโตะไม่พอใจถึงกับเตรียมรถปืนกลมาเพื่อยิงนิโคลสันกับพรรคพวก แต่นายพันตรีคลิปตัน (Major Clipton) ผู้เป็นเสนารักษ์หรือหมอได้มาห้ามไว้ ผู้การไซโตะจึงสั่งให้นำนายทหารอังกฤษที่ประท้วงไปขังและแยกผู้การนิโคลสันไปขังเดี่ยวในที่ซึ่งผมไม่รู้จะใช้คำภาษาไทยว่าอะไร ในภาษาอังกฤษใช้คำว่า Box ภาพที่เห็นในหนังมันเหมือนเพิงขนาดบ้านหมาที่เป็นไม้ทั้งหลังเมื่อปิดฝาด้านหน้า ผู้การนิโคลสันจะต้องเข้าไปนั่งขดตัวอยู่ในนั้นโดยไม่เห็นแสงเดือนแสงตะวัน แต่ในเวลากลางวันนั้นคงไม่ต่างจากเตาอบเลย ในระหว่างที่ผู้ชมกำลังลุ้นว่าผู้การนิโคลสันจะเป็นตายอย่างไรต่อไปนั้น คืนหนึ่ง เชียร์ส กับเชลยอีกสองคนได้พยายามหลบหนี เพื่อนเชลยทั้งสองถูกยิงตาย ส่วนเชียร์สถูกยิงตกน้ำลอยไปขึ้นฝั่งที่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง ชาวบ้านได้มอบเรือลำหนึ่งให้เชียร์สใช้หลบหนีต่อไปจนถึงปากอ่าว และได้รับความช่วยเหลือให้ไปรักษาพยาบาลในโรงพยาบาลที่กรุงโคลัมโบ ณ ศรีลังกา (ณ เวลานั้นคงเรียกว่า "ประเทศ" ได้ไม่เต็มปากเต็มคำขอเรียกอย่างนี้ก็แล้วกันครับ)
